Deel 8: we gaan (bijna) open
Zes weken om een grote to-dolijst erdoorheen te knallen. Iedereen die mij kent weet dat ik helemaal van de planningen (en kleurtjes) ben, en wanneer ik zoiets maak, gaan we het ook halen.
Het goede nieuws is dat dit ons ook gelukt is, dit ging alleen niet zonder slag of stoot. Als je allebei jarenlang achter een bureau hebt gezeten en vooral geen fysiek werk hebt gedaan, valt het behoorlijk tegen om ineens iedere dag lichamelijk aan de slag te zijn. Ineens begrepen we die ‘ik vertrek’ afleveringen waarin je de eigenaren helemaal stuk ziet gaan en op het tandvlees de eindstreep ziet halen. Ja, we hadden sommige dingen ook op een wat later moment kunnen doen. Maar we zijn ambitieus en wilde dat het voor onze gasten vanaf het eerste moment zou kloppen.
Naast de fysieke klussen moesten er ook beslissingen worden genomen. In de vorige delen heb je kunnen lezen dat we niet direct in ons huis woonden, maar ook een tijdje in ons vakantiehuis bivakkeerde. Een ruimte waarvan we nog niet hadden besloten wat we hiermee zouden doen. Om een beeld te schetsen: we hebben een groot gebouw waar het sanitair en de sauna in gevestigd zijn, maar hier is ook een woonkamer met keukentje in gebouwd, inclusief bovenverdieping waar geslapen kan worden. De vorige eigenaren hebben deze ruimte vaak gebruikt als kantoor/vergaderruimte en lieten logies hier overnachten. Wij twijfelden wat we met deze ruimte moesten doen: aanbieden als B&B, verhuren als vergaderlocatie of er een gemeenschappelijke ruimte van maken. Na een aantal weken in het vakantiehuis gewoond te hebben, besloten we het idee van een B&B los te laten. Hoewel het een prachtige plek is om te zijn, met uitzicht op het groen van de camping, is het een minder geschikte plek om in te slapen. Het is te gehorig hiervoor. We besloten om deze ruimte om te bouwen tot gemeenschappelijke ruimte: ’t Praothuuske. Er werd een grote tafel gekocht, met ruime stoelen om op te zitten. We maakten een leeshoek, een folderrek, een goede tv (die je ook als presentatiescherm kan gebruiken) en we creëerden een koffie- en theecorner. In het gedeelte van het jaar waarin we gesloten zijn, kunnen we het als vergaderlocatie inzetten.
Weer terug naar het terrein, want terug naar 15 plekken betekende ook onderhoud aan het terrein. Met allebei een schep in onze hand hebben we de Jeu de Boule baan uitgegraven en nieuwe geulen voor de beplanting. Er waren nog een aantal plekken voorzien van tegels en schuurtjes (oude seizoensplaatsen), en deze wilden we ook van het terrein hebben. Alleen plaats 12 is nu nog verhard. We moesten uiteraard ook gras inzaaien, snoeien en op plaats 1 een schuur slopen. Op deze schuur hebben we ons een beetje verkeken. Het duurde ruim een maand voordat we deze überhaupt leeg hadden. We komen nu wel om in de tegels, stenen en dakpannen. 
Voor de beplanting wilden we een groot deel hergebruiken. Dat betekende de buxusstruiken uit onze eigen tuin weghalen en deze verplaatsen naarhet campingterrein. De relatief jonge buxussen hebben deze verhuizing overleefd. De wat oudere buxus is dit seizoen helaas niet meer gaan bloeien en zal vervangen moeten worden. Met een klok die behoorlijk begon te dringen, haalde we een loonwerker erbij om ons op sommige punten te helpen. Deze is inmiddels ook al een aantal keren teruggekomen, want we ontdekten al snel dat waar wij met ons tweeën ergens een week over deden, hij dit binnen één uur voor elkaar had. Dat is zijn geld wel waard
Het was ook nog altijd wennen, vooral voor onze dochter. Het wonen in een nieuwe omgeving liet haar niet onberoerd. Toen moest er ook helaas nog gewisseld worden van gastouder en vond ze alle nieuwe dingen echt even wat minder leuk. Voor ons was het ook wennen en zoeken naar de juiste balans. Je wilde alle to-dolijsten afwerken, het huis verder op orde brengen, maar tegelijkertijd ook een goede papa en mama zijn. Zeker met een 2-jarige die niet lekker in haar vel zit en een baby van vijf maanden was het soms echt lastig om alle ballen in de lucht te houden.
De datum van de opening brak aan en wat keken we hier naar uit, eindelijk konden we écht aan ons nieuwe leven beginnen.