In het vorige deel heb je kunnen lezen dat onze zoektocht naar een eigen camping volop van start is gegaan. We hebben een aantal besluiten moeten nemen en leggen onze focus op een camping in Nederland. Maar gaan we deze ook vinden?

“Ik ben zelf ook eigenaar van een camping in Doetinchem en deze komt in de verkoop. Mocht iemand interesse hebben, dan mag je mij een berichtje sturen”.
We waren wederom een weekend naar Zeeland geweest (leuk om nu zelf ook pas het besef te hebben hoe groot het aandeel Zeeland steeds is) en zouden aan het einde van de week op onze laatste vakantie gaan met z’n drieën. We waren dus behoorlijk in vakantiestemming en hadden nooit verwacht dat een webinar, die we ‘even snel’ tussendoor bekeken, zo zou eindigen. Snel maakten we een foto van haar contactgegevens en luisterden we heel goed naar wat ze zei. Ja, we hadden het echt goed gehoord, het ging om een camping in Doetinchem.
Een camping te koop in de stad waar we al woonden, je reist heel Nederland door in je zoektocht en vindt een camping 15 minuten van huis?! We besloten haar direct een bericht te sturen, want we waren uiteraard heel erg nieuwsgierig waar het om ging. Het bleek om een particuliere aankoop te gaan, oftewel een woonbestemming met de goedkeuring voor de nevenactiviteit ‘camping’. Het huis lag in het dorpje Zelhem en de camping bestond inmiddels al meer dan 50 jaar. Ze stuurde drie foto’s mee, zodat we een beeld hadden. Het project stond nog niet officieel in de verkoop, dus de documentatie was nog in de maak. We maakten een belafspraak, stelden nog wat aanvullende vragen en besloten de middag voor we op vakantie zouden gaan een bezichtiging in te plannen. Waar we bij de vorige opties de tijd namen om erover na te denken, hadden we nu beide het gevoel dat we snel actie moesten ondernemen.

Voordat we de bezichtiging ingingen, besloten we wel eerst uitgebreid wat rekensommen te maken. Wat zou het aankopen van een camping op deze manier voor ons betekenen? Particulier aankopen betekent immers een ‘gewone’ hypotheek en wellicht ook wat eigen geld. Dit plaatje hadden we nog niet eerder gemaakt, eigenlijk ook niet aan gedacht. In onze zoektocht hadden we al weleens naar huizen gekeken waar voldoende grond bij zat om een camping op te bouwen. Echter, hadden we van anderen advies hierover ingewonnen en wisten we dat dit wel een weg van de lange adem zou zijn, gezien je met een wijziging in de omgevingsvergunning te maken krijgt en dat allemaal eerst rond moet hebben. Lukt het niet, dan zit je wel met een huis zónder camping. Gelukkig was dat op dit huis allemaal niet van toepassing en waren de vergunningen sinds 1971 al verleend.
Tijd voor de eerste bezichtiging! Het was warm, ik had al een ‘aanwezige’ buik gezien ik aan het derde trimester van mijn zwangrschap begon, maar dat mocht de pret allemaal niet drukken. Wat waren we positief verrast! Het huis had voldoende ruimte, kamers en potentie om er echt ons thuis van te maken. De camping was mooi opgezet, had een prachtig sanitair gebouw en mocht ook nog uitgebreid worden naar 30 plaatsen. Genoeg mogelijkheden dus. Maar ik ging ook over een paar weken bevallen, nu verhuizen hoe gingen we dat in hemelsnaam doen?

We besloten de brochure mee te nemen op vakantie met de afspraak dat we het inkijken en wegdromen zouden beperken. We moesten wel realistisch blijven, goed alle opties overwegen en niet ons helemaal laten meeslepen in de droom. Daarnaast hadden we ook gewoon onze laatste vakantie met z’n drieën, waar we van wilden genieten. We hebben de hele week ons goed aan deze afspraken gehouden, maar het enthousiasme werd niet minder. Halverwege de vakantie besloten we een afspraak in te plannen voor een tweede bezichtiging en brachten we ook onze ouders op de hoogte. We nodigden hen uit om met ons mee te gaan, zodat we toch drie mensen bij ons hadden die kritisch zonder roze bril meekeken. Ook Amy ging mee. Zij moest zich tenslotte daar thuis kunnen voelen, dus we wilden graag zien hoe zij op het huis en de omgeving zou reageren. Ik weet niet wie er uiteindelijk enthousiaster was aan het einde van de tweede bezichtiging: onze ouders of wij. Het gedeelte dat we niet ergens twee/drie uur verderop in Nederland gingen wonen met hun kleinkinderen zal ongetwijfeld ook een rol hebben gespeeld, maar wat was iedereen enthousiast. En Amy? Die rende gelijk de hele camping over, zwaaide naar iedereen en zei ze vrolijk gedag. Hoewel de bezichtiging redelijk incognito moest worden gedaan, zorgde Amy haar aanwezigheid er wel voor dat iedereen haar in ieder geval onthield. 

Terug naar huis en weer tijd om na te denken. Als we het écht wilden, dan moesten we een bod doen. Het huis stond nog niet officieel in de verkoop, dat zou een paar dagen later gebeuren. Natuurlijk kan dit ook gewoon een verkooptruc zijn geweest, maar het zetten ons er wel toe om sneller onze optie te overwegen. Het roer omgooien, durfde we dat écht aan?